I

AQUEL VERÁN DIXECHES QUE ME AMABAS.
Non era amor, mais ti falabas delo.
Falábasme do amor, do noso selo,
e que era a min soamente a quen buscabas.

Aquel verán dixeches que me amabas.
Que ansiabas de entre o amor o máis sinxelo:
percorrer cos meus beizos o meu pelo
e tocarme coma só ti me tocabas.

Aquel verán dixeches que me amabas.
Que non tiveras antes quen te amara,
nin quen te amara tanto ti tiveras.

Aquel verán dixeches que me amabas.
Dixeches que deixándome perderas
o día en que pra sempre te marchabas.

II

CANDO ninguén nos mire e o inverno axite as árbores
con tal intensidade que o mesmo vento trema.
Entón virás caída cal seca folla errante
a poboar a cidade das casas de madeira.
Forestas que forxamos de luz e primavera
onde o sol sempre aluma denantes de ser día.
Ti mais eu caminando por selvas mestas, vales,
na ilusa urbe erixida de táboas e bambús.
Cando ninguén nos mire e sexa só o Noso
ese lugar que o olvido a recordarnos teima.
Poboaremos canas e enxebres chaboleiras
para que non derruben o amor do noso exilio.
E construiremos fragas, lúas e equinoccios,
algarves e macondos e lares nunca ouvidos.
Recolleremos canto da terra fértil nace
nas horas en que o sol perece no crepúsculo.

III

DEIXA que te imaxine neste inverno de rosas
e harmonía. De aromáticas horas
devalando nos pregos do teu corpo,
na cálida ambrosía do teu sexo:
esa doce nudez inusitada
que invita a posuirte a cada intre.
A percorrerte despacio
na lentura das noites, na certeza do clímax.
Trazando un cadro abstracto de versos e saliva.
E nomearte logo, sen pronunciar palabra,
convocando o silencio,
impregnados de pole e de loucura longa,
amándonos nun gozo indescritible
neste inverno de rosas e harmonía.

IV

ASÍ, caladamente
agardar as palabras dos teus labios
outonizos

merecer a mornura
do teu corpo
tenro en primavera

as dóciles caricias
dos teus dedos
delicados
como o estío

como uvas
saborosas e docísimas
no inverno

V

EXISTES porque habitas
a distancia que nos une co tempo.
Polo solsticio último
que nos ensinou a amar
na soidade de sentírmonos xuntos.
Pola paixón dos corpos
extasiados na experiencia prohibida.
Polas palabras ditas
perante o propio oído
da distancia que nos une, amada.
Existes porque agardas
novos outonos para volver a amar
e sentírmo-lo sangue
da paixón desenfreada
latexando novamente, meu amor.
E na feliz distancia
que prendeu a unión dos nosos corpos,
lembrareime, amada,
que no solsticio último de inverno
existo por que sei que existes.

MAR DE FORA

En Mar de Fóra
a penas se percibe a luz do día.

E o frío arde
nos tombos da mudez máis arraigada.

E todo fica estraño
e silencioso

como unha sombra
enxoita de paisaxes.

En Mar de Fóra
adoito se mesturan
as artes do tributo máis efémero:

herdanza de salitre
-a nosa-
de homes e mulleres salitrosos.

Porque levamos no silencio
o rostro e a palidez salgada do traballo.
Ese traballo inxel
de remendar nas redes do encaixe máis absurdo.

En Mar de Fóra
as redes son o berce
onde aniñamos, nós,
alén da luz escura
que nos sinala o día.


COÍDOS

Un nidio ronsel
de escuma

voluptuosa e lasciva

adivina
o sol oculto na extensión da xerfa

En cada onda
un frío intenso
a percorrer os corpos
mortos

os argazos
de carne inerte

e os peixes
nun boliche
ateigado de silencios

Cadaquén procure noutro
as súas sombras

o cheiro a marusía
nestes mares
é unha buguina sorda
que adoito
nos sorprende
impunes