Aulas no camiño se divide en dos partes. Por un lado consiste en hacer cada año un Camiño de Santiago distinto, y por otra, en dar a conocer Galicia mediante actividades como conferencias en los lugares de paso de las rutas compostelanas.
En esta ocasión, el lema elegido es Diálogos nun camiño para a concordia europea, y las actividades comenzaron a principios de este mes con una conferencia en Cracovia (Polonia).
Durante los once años que lleva en pie esta iniciativa siempre ha concluido en Fisterra. Para Xosé Leira, director del proyecto y profesor en la Universidade de A Coruña, de este modo se pretende «contribuír a revitalizar esta parte do Camiño».
Modesto Fraga es uno de los poetas que, junto con Alexandre Neria, lleva años repitiendo en este recital. El escritor, que lleva tres libros publicados, participará recitando poesías propias, muchas de su próximo libro, Derrotas con raíces, y en el que mezcla poemas intimistas con otros de tema social.
Estos dos autores son los representantes de la Costa da Morte que intervendrán en el recital de esta tarde, a los que, como cada año, acompañan otras figuras poéticas de renombre en la comunidad gallega.
Faro de Fisterra. 20.00 horas

E velaí que a min ocórreseme, de súpeto, un nome máis, moi grande, no literario, no ideolóxico, no moral, en definitiva. Ese nome non é outro que o de Valentín Paz Andrade: figura senlleira do galeguismo histórico, home comprometido co país e coa cultura como estandarte fundamental de identidade. Membro destacado do Partido Galeguista, Paz Andrade foi, ademais, un dos principais impulsores do Estatuto do 36. Pero ante todo, e sobre todas as cousas, Valentín Paz Andrade foi poeta. Poeta con maiúsculas. Autor dunha das máis fondas apertas literarias que se fixeron nunca na nosa lingua. "O pranto matricial" (1955), adicado á morte do seu amigo Castelao, supón un teito de tal magnitude que un non pode evitar lembra-los versos de Miguel Hernández a Ramón Sijé, na famosa elexía do grande poeta alacantino ou, tal vez, os dese monstro lírico e humano que foi o chileno Pablo Neruda.

Claro que en Paz Andrade hai tamén moitos e moi variados rexistros alén do puramente emotivo. Nos seus versos está presente a paisaxe, o exilio, a dignidade do pobo galego... Son moitos os méritos deste bó e xeneroso como para enumeralos agora aquí, así, de golpe. E por que non Valentín Paz Andrade? Pois iso si que é un misterio. Un grande misterio. Case tanto como aquilo da Santísima Trinidade.

Publicado no xornal "Faro de Vigo".

Asistiron profesores universitarios, críticos... De todo. -Ou sexa, que viu interese no traballo galego. -Moito, en Cataluña hai moito interese pola poesía galega. E non só porque houbese máis ou menos espectadores, senón porque comprobamos que coñecían os nosos traballos. -¿Como lle chegou a vostede a posibilidade de participar? -Este festival organízao cada ano o Concello de Barcelona, que sempre ten actividades para a poesía. Coordina un escritor que publica en Anagrama, quiso darlle o protagoismo a Galicia e chamounos. -¿E serveulle estar alí, a nivel persoal?
-Sempre se fan contactos, estás con xente interesante, e sempre se aprenden cousas. Este festival ten moito prestixio, e a nivel persoal é enriquecedor.
-Si, un libro inédito, pero do que aínda non podo falar, porque está presentado a un certame. Pero axiña poderemos presentalo. -¿Ten en marcha outra actividades? -As do Pen Clube, sobre todo. Levamos xa bastante tempo cos Xantares Literarios por numerosas localidades. Tamén as feiras do libro, e algunhas cousas pendentes para máis adiante.

En la antología de Zernova se recorre la Galicia del siglo XX a través de las plumas de 24 poetisas. El título de la obra es Compañeira tristeza y es el noveno libro que publica el centro ruso en edición bilingüe.
Pero María Lado no es la única que rompe fronteras. El fisterrán Modesto Fraga y el ceense Miro Villar, comparten aventura en otro libro: El mundo al otro lado . Lo edita la Junta de Castilla y León y en él los dos poetas de la Costa da Morte, junto a otras muchas firmas de todo el mundo, escriben versos al lado de las fotografías de Eduardo Magareto.
Entre las curiosidades de la obra, destaca que además del texto en caracteres de imprenta, se incluye una versión autógrafa de cada uno de los poetas y una pequeña biobibliografía de cada uno de los escritores. «Un claro ejemplo das grandes posibilidades que ofrece a comunión da fotografía e da poesía», dice Modesto Fraga, uno de los siete gallegos que comparten sitio en el índice de la obra.
Entre otros nombres conocidos, están los de Miguel Anxo Fernán Vello, Chus Pato o Luis González Tosar. Todos poniendo versos entre fotografías sacadas en medio mundo.

Este encontro ten por obxectivo irmandar linguas cinguidas de seu polo elo dunha problemática común, e que amosaron e amosan na súa tradición grandes afinidades poéticas e musicais. Nese senso, a cidade de Toulouse, pola súa tradición linguística, por ter sido un dos berces da poesia trobadoresca, é o lugar idóneo para un acontecemento desta envergadura. Os escritores galegos convidados foron: Anxo Angueira, Luís González Tosar, Margarita Ledo Andión.>.Modesto Fraga, Xosé Luís Méndez Ferrín, Chus Pato, Helena Villar Janeiro e Xesús Rábade Paredes.

En la antología aparecen los poemas y la biografía de quince poetas nacidos entre 1965 y 1979 en distintos puntos de Galicia. La mayor parte de los citados de la Costa da Morte son de Cee. Ellos son Estevo Creus, María Lado, Miro Villar, Rafa Villar. La mayor parte de ellos estuvieron vinculados al Batallón Literario da Costa da Morte y dieron a conocer sus primeros poemas en los libros editados por el colectivo, que son Nós (1997) y Mar por medio (1998).
También estuvo incluido en el grupo Modesto Fraga, de Fisterra, que aparece en la antología de la revista digital. El sexto es Rafael Lema, de A Ponte do Porto-Camariñas, que también es novelista.

Máis información en www.enfocarte.com

Hoxe é un día así. Un día de montañas. Triste, propicio para a reflexión, para o respecto -pero tamén para a evocación de quen moveu montañas adicando moitos días da súa vida aos demais- para estar a carón dos amigos, das persoas de ben. Por iso, e porque me doe na alma non poder facelo en persoa, estou convosco, ao voso lado, coas miñas palabras, se cadra pobres, pero desbordantes de afecto e comprensión, amigos Ramón, Teresa, Yolanda, Mª Teresa, José, Mª Carmen...

Quixo a casualidade que hoxe, por motivos laborais, e contra a miña vontade infinitísima de vos acompañar nesta efémera, aínda que amarga singradura, fique demasiado lonxe, a demasiadas brazas para vos abrazar, para compartir convosco os momentos de felicidade que Ramón, de certo, vos brindou. Por iso, a veces, é preciso fuxir cara as montañas e escoitar o río, como Sidartha, beber das súas augas, embriagarse de recordos, de memoria. Aí, nese lugar, habitamos todos. Porque dalgunha maneira somos a capacidade que temos de recordar. E vós sabédelo. El sábeo.

(La Voz de Galicia, 11/09/2004)

Nesta ocasión, quixo a historia que o Pen Clube de Galicia fose quen de derribar os muros da distancia, de despechar as celas do silencio, de saldar as débedas pendentes cos nosos irmáns da Langue d'Oc. Os motivos: o recoñecemento, a irmandade, o afecto. Cómpre lembrar e valorar, como a razón merece, que foron os provenzais os que introduciron na península a lírica moderna. A eles debémoslles os cancioneiros, sen lugar a dúbidas, a expresión artística e literaria máis representativa da Idade Media.
E foi alí -digo- onde a palabra volveu vencer, onde os vínculos deixaron en anécdota tantos séculos de esquecemento. Coma se nada tivese pasado, coma se o tempo a penas transcorrese, os poetas das dúas linguas pousaron os seus versos na comuñón do afecto e a universalidade. Primeiro, o profesor Tavani, desde a mestría do seu coñecemento, uníu para sempre os corazóns de Airas Núñez e Raimbaut de Vaqueiras. Xa logo, os sabios do mundo occitano, con Fátima Rodríguez e Carmen Alén á cabeza, encargáronse de amosar a realidade dunhas Letras que sofren a diario a crueldade represiva do país galo.
Co paso das xornadas, entre lusco e fusco, os muros do mosteiro testemuñaron os ecos das voces vivas de Ferrín, Bernardino Graña, Foret, Aurelia Lassaque, Xesús Rábade, Creissac, Darío X. Cabana, Yves Casanova, como querendo demostrar así que aínda segue latexando, senténdose viva, a voz milenaria de ámbalas literaturas. Pouco despois, o inquedante chío da curuxa deixaba no ronsel impreciso do río Oribio longas preguntas sen responder. Quedarán para outra, para un novo encontro, para nos unir coas palabras para sempre, sen máis muros que aqueles que se tiran como redes libres no mar.

Miro Villar aporta Do outro lado do espello ; Modesto Fraga, Amor á dignidade Palestina , y Rafa Villar, A viva voz . Otros autores que aportan sus creaciones son Méndez Ferrín, Bernardino Graña, García Bodaño, Darío Xohán Cabana, Antón Reixa o Miguel Anxo Fernán Vello.

Por iso convocamos a poesía, a esperanza permanente, constante. E arrombamos as redes na popa, na proa, a babor e a estribor. Cos remos montados nos toletes que nos presta a palabra do amigo, o verso preciso e capaz de quen sabe que o poema, con frecuencia, fire como brinca na gorxa intrusa. E con el, a tripulación máis brava. Os homes e mulleres mariñeiros da palabra, os da infancia, os amigos que ao seu carón, día a día, pescan con el maragotas e robalizas; aqueles que como el falan a cotío de croquis e trueis e marexada. Armados de versos e metáforas, cos botes preparados para enfilar o pérfido Cabo, estaremos aí, contigo, amigo Alexandre, este día irrepetible no que temos a marea a partires das oito.
(Carta previa á presentación do libro)