A poesía é escola de tolerancia
publicado o 23 Maio de 2006 ás 18:40 por Modesto Fraga.
Tal como estaba previsto, o mestre, o poeta, o entrañable amigo Paco Brines tomou posesión o pasado domingo da súa cadeira na “Docta Casa” das letras cervantinas. Ante a atenta mirada dun público entregado, o autor de "Las brasas" e "Aún no" artellou un memorable discurso titulado “Unidad y cercanía personal en la poesía de Luís Cernuda”. Iso e maila impresión que a un lle queda de ter asistido a un acto histórico para as letras universais.
Está claro que na obra do poeta valenciano a poesía do andaluz é unha obsesión permanente. Mais con todo, o realismo e o moralismo como eixos da personalidade lírica de Brines pouco ou nada teñen que ver coa angustia existencial e vital do autor de “La realidad y el deseo".
Ocupa Francisco Brines a cadeira que deixara, por mor do seu falecemento, o dramaturgo Antonio Buero Vallejo. E a modo de homenaxe, o poeta, como mostra de respecto, adicoulle boa parte do seu entusiasta discurso.
Nin que dicir ten que foi unha honra inmensa acompañar ao amigo en tan alto recoñecemento. Polas alfombras da enmoquetada RAE desfilaron persoeiros da altura de Víctor García de la Concha, Guillermo Rojo, Cristina Alborch, Fernando Delgado, Antonio Colinas e Vicente Molina Foix. Pouco importaban os esforzos dunha viaxe de tantísimas horas á capital do reino. Alá fomos e ben que nos sentou. Como dixo Brines: A poesía é escola de tolerancia. E iso é o verdadeiramente importante.
Grazas amigo Santi
publicado o 22 Maio de 2006 ás 18:06 por Modesto Fraga.
O xornalista de La Voz de Galicia, Santi Garrido, concienciado, como de costume, coa súa particular promoción da literatura da nosa bisbarra, publicou no xornal coruñés esta nova que, por suposto, moito lle agradecemos dende aquí. Velaí vai reproducida na súa totalidade:
Miro Villar participa nun novo libro e Modesto Fraga espállase cunha web
La Voz de Galicia Carballo
(s. g. | carballo)
Son dous dos máis activos escritores da Costa da Morte. Ou senón, arriscando: son os máis activos. Ata costa seguírlles a pista. A Miro Villar , porque entre que é contista -publica moitos contos-, investigador -ten unha morea de traballos co catedrático de Filoloxía Alonso Montero , por citar algo-, poeta e profesor no instituto de Fisterra, non da a basto (nin a ouros). Pero, hai que intentalo: velaí vai a súa última obra, a que está incluída en Contos de vermes, libros, princesas e parrulos . Hai textos de Xosé Miranda , Xosé Antón Perozo , Heidi Kühn-Bode e del mesmo. Ilustra Víctor Rivas e edita a Xunta. Aos nenos de ata sete anos, gustaralle. Se cadra aos outros, aínda máis. E ten só 58 páxinas, algo moi importante na literatura contemporánea.
Outro que tamén traballa arreo é Modesto Fraga Moure . Aquel de Cee, este de Fisterra. Entre o que escribe e o seu cargo no PEN Clube, vánselle os días e as horas. Para poder apañalas mellor e que os demais o saiban, acaba de abrir unha taberniña-web literaria á que di que están todos convidados. Non foi poeta para darlle nome: www.modestofraga.com. Así, ninguén se leva a engano, porque a poesía engana moi ben.
Francisco Brines académico da RAE
publicado o 19 Maio de 2006 ás 10:50 por Modesto Fraga.
Este domingo, día 21 de maio, o grande poeta e amigo Francisco Brines, tomará posesión da súa cadeira como Académico electo da RAE. Será a partires das sete da tarde no emblemático edificio da rúa Felipe IV da capital de España.
Non teño palabras para manifestar as emocións que embargan o meu espírito; primeiro polo que significa que un poeta amado, literariamente falando, claro, tome posesión na Academia española, e, en segundo lugar, por ter o privilexio de acudir alí, na compaña de amigos comúns como Luís González Tosar, Óscar Xavier Castro e Manuel Calvelo Iglesias, para acompañar ao mestre Brines en tan alto privilexio. Estaremos ao seu carón, na súa última costa.
Contareivos á volta cómo nos foi polas terras do imperio.
Na voz dos poetas
publicado o 15 Maio de 2006 ás 17:12 por Modesto Fraga.
O pasado venres celebramos en Compostela un espectáculo poético-musical titulado "Na voz dos poetas". A palabra correu por conta dos escritores Marilar Aleixandre, Antón L. Dobao, María do Cebreiro, Modesto Fraga, Luís G. Tosar, Úrsula Heinze, Román Raña e Miro Villar. Da música encargáronse Xesús Vaamonde, Xosé Luís Bugliot, Fernando Docampo e Xosé Luís Romero. Da organización, o PEN Clube de escritores de Galicia.
O público vibrou. As emocións desbordáronse. O corazón latexou a un ritmo frenético. Un acto inesquecible.
Nos próximos días terán lugar novas actuacións do espectáculo en vilas e cidades do país como Santa Comba (A Coruña), Vilagarcía de Arousa e Ourense. "Na voz dos poetas" non é unha simple mestura de música e de palabras, senón unha experiencia novidosa na que, a partir de cada un dos textos poéticos, van xurdindo diferentes melodías de música tradicional. Nada mellor, pois, para unha ensamblaxe artística onde a música e a poesía destacan individual e colectivamente, onde se conxugan tradición e modernidade.
Ata sempre, amigo Louzán
publicado o 13 Maio de 2006 ás 14:06 por Modesto Fraga.
La Voz de Galicia Carballo
IN MEMORIAM
SEMPRE pensei que o tránsito entre a vida e a morte, entre a luz e a sombra, entre a realidade e o misterio, era algo máis que a estraña perplexidade da certeza final que nos agarda. En definitiva, desde tempos inmemoriais, o animal racional que todos somos non deixou de preguntarse -unhas veces desde o coñecemento vital e científico, outras desde a necesidade espiritual, sen máis- o por que de tanto misterio no que atinxe á fin da vida biolóxica de cada un de nós. E nesa controversia -digo- confluíron os homes e mulleres primixenios, os da Idade Media, os do Renacemento e a Ilustración e, por suposto, os da contemporaneidade.
Esta mañá, o meu entrañable amigo Alberto Castro, con apenada e sentida voz, infórmame da morte dun ser humano excepcional, dun home de ben, dun grande e atento leitor de xornais, dunha rara avis que un día se chamou Manuel Louzán Lemus. Non cabe dúbida de que a súa biografía, o seu espectro vital, encheu de certo moitas páxinas de gloria no corazón de varias xeracións de fisterráns, fundamentalmente -aínda que non únicamente- de fillos de Sardiñeiro. O seu exemplo, a súa capacidade de traballo, o seu xeneroso esforzo no ámbito social e humano, outórganlle, por dereito propio, o recoñecemento unánime de todos os que tivemos a sorte de o coñecer e tratar persoalmente. E, nese senso, quedarán xa para sempre gravadas na nosa memoria tanto as súas eruditas palabras coma os seus exemplificadores feitos.
Como grande leitor que era -rara vez descoidaba este hábito diario- Louzán, coñecido no finis terrae como O Fando, adoitaba opinar e debater con grande fervor e entusiasmo arredor de todos os asuntos habidos e por haber. Dáballe igual o tema. Iso era o de menos. Erudito nas formas e nos feitos, con frecuencia departía amablemente con calquera que tivese a ben conversar, xa fose de política, de cultura, de fútbol ou de calquera outra trivialidade. Para el, a comunicación e o debate eran formas extraordinarias de entender o mundo, de resistirse ao paso do tempo, de negar as certezas máis amargas da vida. Mesmo aquelas que, referidas ao seu debilitado corazón, de cando en vez, o obrigaban a prescindir dos pequenos praceres, tan tipicamente nosos, do pinchiño amable de antes de xantar.
Esta mañá, o xornal La Voz de Galicia está pousado nun silente recuncho da centenaria Casa Lestón, lonxe, moi lonxe da mesa na que, desde hai varias décadas, informaba nas mans do desaparecido amigo. Cousa rara. Alí, de cando en vez, alguén se detén a miralo. As súas páxinas pasan de sección en sección a un ritmo estraño a esas horas do día. En medio dos cafés os leitores de hoxe miran de esguello os xornais sen apenas reflexionaren nos seus contidos. Os tempos mudan. O meu amigo, en cambio, sorrí desde algún sitio, desde un lugar tranquilo, conversando cun enorme xornal aberto aos catro ventos. Como sempre fixo. Ata sempre, compañeiro, ata sempre.
O libro de Fraga e os seus discípulos na corte
publicado o 03 Maio de 2006 ás 18:43 por Alejandro Conde.
BAIXO O suxerente título «Manuel Fraga elige Fisterra para titular su último libro», o xornalista de La Voz Santiago Garrido asina un irónico e interesante artigo arredor da cuestión lingüística e das continuas humillacións a que é sometido o noso idioma por parte do goberno local. Xa empeza a ser unha reitereda tomadura de pelo a todos os fisterráns o feito de que, ano tras ano, con motivo da Semana Santa, os mesmos personaxes dirixentes escuden na desobediencia o que, por lei, é un deber e un dereito de todos os cidadáns de Galicia.
E como a verdade vai a misa (escusen a redundancia eclesiástica) a Lei de Normalización Lingüística, no seu artigo 10.1, di: «Os topónimos galegos terán como única forma oficial a galega». Claro que para algúns, polo visto, Galicia, o seu idioma e a súa cultura son realidades aldraxadas, impropias da altura de tan altas e dignísimas excelencias como as que nos representan. Cómo van eles a chamarlle Fisterra á Semana Santa de Finisterre! Iso xamais. Cren, na ignorancia das súas limitacións, que o idioma de Castela dá un certo prestixio que, sen dúbida, non ofrece a lingua, triste e melancólica, de Rosalía. Esquecen que a deles, a dos enxoitos eidos de Castela, foi unha lingua imposta polos Reis Católicos na Idade Media, e que, dende o século XII ata mediados do XIV, a lingua culta e dominante da península ibérica escribíase en galego. E esquecen, de paso, que mesmo as famosas cantigas relixiosas de Santa María, escritas polo rei Alfonso X O Sabio, están escritas no idioma propio de Galicia. Non hai máis que acudir a calquera libro do bacharelato para contrastar tan incontestable realidade.
Pero, en fin, o caso é que a Fisterra, polo que se ve, aínda non chegaron os ecos do Rexurdimento rosaliano, e iso que, como todo o mundo sabe, aí ao lado, en Ponteceso, temos os queixumes pondalianos guiándonos no roteiro da luz idiomática sempre latente. Pero nada. Aquí lo que manda es el castejano y al carajo! Vaian vostedes a saber, ao mellor ten razón a pluma sutil e comprometida do articulista coa proposta de convidar ao senador Fraga a darse unha voltiña por estes lares. A ver se polo menos co seu libro logramos que os representantes actuais da Doma e castración de Galicia na nosa vila, reflexionen e acepten que o mundo evoluciona, que os pobos teñen realidades históricas e lingüísticas, necesidades inherentes aos tempos que corren.
Como fisterrán non podo sentir outra cousa que vergonza cando alguén, lonxe da miña vila, me reprocha a falta de cultura dos meus representantes. E é que, a pesar de todo, todos temos o noso amor propio e, aínda que só sexa por iso, por amor propio, algúns deberían mudar de actitude. Polo ben de Fisterra e as súas xentes, que non é pouco.
(Modesto Fraga)
QUIÉN Y QUÉ Modesto Fraga, Neria y Fernán Vello, a vueltas con la poesía de la comarca
publicado o 03 Maio de 2006 ás 18:40 por Alejandro Conde.
(Lugar: s. g. r. | carballo)
Dentro de poco, con seguridad antes de la Feira do Libro de Cee, en agosto, estará en las librerías la recopilación antológica De Pondal ao batallón Literario. 120 anos de poesía na Costa da Morte , un texto de 200 páginas con creaciones de 26 autores.
Pero, antes de que llegue ese momento, es necesario entrar en el proceloso -y poco poético; de suspense, acaso- mundo de las negociaciones editoriales. Una firme candidata es Espiral Maior. Su responsable, Miguel Anxo Fernán Vello , acudió ayer a Sardiñeiro para entrar en esos pormenores. Fue recibido por Modesto Fraga Moure , poeta fisterrán e impulsor de la iniciativa, y Xan García , secretario de Neria, entidad que promueve y financia el proyecto. Faltaron el presidente de la asociación, José Manuel Pequeño , por motivos personales, y Miro Villar , poeta y profesor ceense que coordina la publicación con Modesto, por razones profesionales. Así que, entre la comida, el mar, las palabras y la poesía, los negociantes quedaron en verse en una próxima ocasión para cerrar detalles o dejarlos abiertos hasta llegar al entendimiento. Todo sea por el bien de la comarca.
Feísmo urbanístico en Fisterra
publicado o 16 Abril de 2006 ás 12:37 por Modesto Fraga.
La Voz de Galicia Carballo
O anuncio do Presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, de crear unha Axencia de Protección da Legalidade Urbanística supón un paso alentador a prol da defensa dos nosos bens naturais, tan mal tratados, dito sexa de paso, por politiquillos, contratistas e demais castes especuladoras.
Xa ía sendo hora de que alguén, independentemente da súa cor política, puxese orde nunha das maiores traxedias que o noso país vén padecendo nos últimos tempos : a especulación salvaxe, a indiscriminada invasión de cemento por todas partes.
Resulta intolerable que se creen planeamentos urbanísticos, PXOM´S e ridículas normativas para, despois, resultaren dunha ineficacia pasmosa. Nunca antes tanta anarquía e libertinaxe ten padecido a nosa bisbarra nesta problemática. Nunca tanta marbellización ou sanxenxonización (elixan vostedes o epíteto) acollido o noso litoral. Lamentablemente, coma se dunha metástase se tratase, o mal percorre unha a unha todas as vilas da Costa da Morte infectándoas co seu veleno mortal.
E un, incrédulo, pregúntase ¿cómo pode ser que isto ocorra nestes tempos? Será acaso que os nosos dirixentes políticos ignoran esta problemática ou, quizais, digo eu, sacan tallada de tanto atentado urbanístico? Se o motivo ten que ver co primeiro caso, o normal, o saudábel sería que o pobo, soberano el, cando menos nos procesos electorais, botase a patadas a tanto incompetente ás primeiras de cambio. Non embargantes, se o mal ten a súa orixe no aquel da tallada, aquí claro, a autoridade xudicial, independentemente da soberanía nacional, debera actuar coa máxima celeridade e con todo o peso da lei ante tales atropellos.
Non é cuestión de facer sangue, de meter o dedo no ollo nin nada semellante. Pero si é hora de botarlle freo a tanta actitude chulesca e prepotente. Doe achegarse a Fisterra e, en chegando á recta da Anchoa, non saber se un está na súa casa ou na “Big Apple” de Nova Iorke. Por desgracia nestes momentos é xa imposible divisar desde lugar algún a impresionante praia da Langosteira, un dos principais reclamos turísticos da nosa vila. Por iso doe e avergoña. E que dicir do núcleo urbán? Causa estupor ver como na rúa Alcalde Fernández dous bloques de edificios derruban parte da estrada e non pasa nada. O concello “missing”.
O río da Mixirica desaparece da noite á mañá e ninguén recorda o seu contexto histórico, práctico, emotivo. Obras ilegais, construccións sen licencia, feísmo, invasións do dominio público son accións que a diario se dan nun pobo que aspira a ser recoñecido de verdade como de interese turístico. Por iso, Señor Presidente da Xunta, convídoo desde estas páxinas a que se dea unha volta por este Promontorio Nerium, por este Ara Solis mítico que cada día se asemella máis á Marbella de Jesús Gil e menos ás paisaxes esgrevias e agrestes que tanto impresionaron ás tropas da Roma de Augusto. E así nos vai.
De Pondal ao Batallón Literario
publicado o 28 Marzo de 2006 ás 11:59 por Modesto Fraga.
Neria editará a antoloxía poética dos escritores da Costa da Morte
La Voz Carballo
A coordinación é de Modesto Fraga e Miro Villar
Conterá textos de 26 autores, de Pondal
| la voz | carballo
Este é o título provisional da primeira antoloxía da historia sobre autores da bisbarra, que se presentará en breve (de seguro, antes do verán) e aprobarase esta mesma semana pola comisión permanente de Neria, entidade responsable da súa publicación. Ao mellor, tamén será a editora, pero este é un punto que aínda haberá que decidir. A alternativa é Espiral Maior, tal vez a principal editora de poesía de Galicia, e coa que xa houbo conversas.
A idea foille plantexada a Neria o ano pasado polo poeta fisterrán, e membro do PEN Clube, Modesto Fraga Moure. «Pareceume algo estraño que a Costa da Morte carecese dunha antoloxía poética, habendo autores tan importantes como Pondal, López Abente ou Labarta Pose, entre outros moitos», explica o poeta.
Desde Neria, a idea foi moi ben acollida e botou a andar de contado. Fraga contactou con Miro Villar, este aceptou e puxéronse a traballar. Estableceron dous criterios básicos para a selección: autores con alomenos un libro individual publicado e naturais, ou moi estreitamente vinculados, coa Costa da Morte. O territorio quedou centrado entre Fisterra e Malpica. E os autores, desde Pondal, nado no 1835, e a ceense María Lado, no 1979. Saíron 26 poetas. Para a escolla dos textos dos autores mortos, algúns dos participantes que mellor os coñecen foron os encargados da selección (Mato Fondo a Pondal ou Miro Villar a Labarta, por exemplo). Os outros foron os propios autores os que aportaron os poemas.
Xan García, secretario de Neria, asegura que se trata dun «fito cultural» e «unha aposta pioneira» por difundir as letras da Costa da Morte máis aló, incluso, dos límites territoriais da asociación, xa que tamén se inclúe Malpica e Ponteceso.
Poetic@rte. A danza das palabras
publicado o 25 Xullo de 2005 ás 11:16 por Modesto Fraga.
Trátase dunha actividade literaria novidosa, singular e, á vez, heteroxénea, concebida para fomentar o uso da lingua galega a través das diferentes formas de expresión artística: a poesía, a danza e a música.
Este espectáculo, organizado polo P.E.N. Clube de Galicia foi representado con grande éxito en dous marcos moi distintos: o Salón Teatro de Santiago de Compostela e a Sala Multiusos do Concello de Santa Comba.
O novidoso de “POETIC@RTE. A danza das palabras” é que a través deste espectáculo o gran público, pouco ou nada afeito a ler poesía, ten ocasión de introducirse directamente na lírica, de coñecer aos autores e a súa obra e de disfrutar dun recital que non ten nada que ver co convencional xeito de dicir a poesía. O espectáculo esperta sorpresa, interese e emoción, moi especialmente entre o público máis novo.
O obxectivo é ofrecer un recital no que a creación poética das diversas xeracións, na voz dos seus autores e autoras de maior actualidade, dialoga cos distintos tipos de danza (clásica, contemporánea, break dance e expresión corporal) e de música (clásica, pop sinfónico, chill out, experimental).
Os poetas participantes en “Poetic@rte. A danza das palabras” teñen sido:
Chus Pato, María do Cebreiro, Emma Couceiro, Modesto Fraga, Yolanda López, Román Raña, Estíbaliz Espinosa e Luís González Tosar.
A posta en escea e coordenación xeral é obra de Óscar Xabier Castro.
« Anterior
|| 1 |
2 |
3 |...|
28 | 29 |
30 |
31 |
32 || Seguinte »
